Pokazywanie postów oznaczonych etykietą robótki ręczne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą robótki ręczne. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 lipca 2012

hobby dla starych ludzi

robótki ręczne są fajne, ale nie ma chyba nic tak niekreatywnego, nudnego i bezmyślnego jak haft krzyżykowy. niemniej fajnie jest czasem porobić coś niekreatywnego, nudnego i bezmyślnego, szczególnie, jak jest się zmęczonym i zestresowanym, a tym bardziej jak jest się mną - bo dla mnie skupienie się na filmie albo serialu jest praktycznie niemożliwe, jeżeli jednocześnie nie robię czegoś z rękami (i to coś musi być w miarę możliwości niekreatywne, nudne i bezmyślne, żeby mimo wszystko nie przeszkadzało w oglądaniu).

jakiś czas temu pokazywałam Daleka, za którego się wzięłam. teraz jest już skończony i za cholerę nie wiem co z nim zrobić, więc póki co wala się na dnie szuflady - ale w końcu przecież nie chodzi o to żeby zrobić, tylko o to, żeby robić. w każdy razie wygląda to tak:

teraz zaczęłam haftować coś nowego, ale na razie nie będę zdradzać co to jest (chociaż może już można się domyśleć). w każdym razie obrazek jest gigantyczny i szacuję, że skończę go za jakieś sto lat (o ile wcześniej oczywiście nie rzucę tego w cholerę), ale, jak już napisałam wcześniej, nie chodzi o to żeby zrobić, ale o to, żeby robić.

a z trochę mniej głupich rzeczy to kupiłam sobie ostatnio plastelinę i stwierdziłam, że chciałabym się nauczyć robić animacje poklatkowe. coś tam już nawet wrzuciłam na fejsbuka, ale tu na razie nie będę - pochwalę się efektami dopiero wtedy, kiedy zrobię coś trochę bardziej skomplikowanego i odrobinę dłuższego niż dwie sekundy (bo tyle trwa moja pierwsza animacja) - czyli też najpewniej za jakieś sto lat, bo wakacje już się dla mnie skończyły i znowu Nie Mam Czasu (chyba, że na rzeczy bezmyślne, nudne i niekreatywne, bo jakoś się trzeba relaksować po pracy).

poniedziałek, 2 lipca 2012

Panowie i Panie

zaczął się sezon plenerowo-ogniskowy, więc chodzi się na imprezy do lasu. najlepiej jak imprezy są przebierane, bo wtedy można wyjść z domu w stroju niestandardowym i robić na ulicy wstyd sobie, i, co ważniejsze, towarzyszącym znajomym. ostatnio z okazji jednej z takich imprez zamieniliśmy się w lesie płciami.

zaczęło się oczywiście od fejsbukowego eventu. jako, że las jest Ciemny, Straszny i Odległy, trzeba było stworzyć mapkę dla odwiedzających go po raz pierwszy. Agata B., będąca Organizatorką i Jubilatką (bo impreza była urodzinowa) podjęła się zadania, jednak nie spełniła go w zadowalającym stopniu, gdyż mapka Jej autorstwa okazała się zbyt mało szczegółowa i nie uwzględniała pewnych szalenie istotnych elementów topografii. całe szczęście, że pod ręką byłam ja i skorygowałam rażące uchybienia:

mapkę umieszczam tu kierując się Miłością Bliźniego - ogniska w Lasku Młocińskim są wśród warszawiaków dość popularną rozrywką, a pewnie wielu z nich nie zdaje sobie sprawy z niebezpieczeństw, jakie tam czyhają (w tym miejscu pozdrawiam wszystkich, którzy trafili tutaj wpisując w Googlach coś w stylu 'jak dotrzeć na ognisko na Młocinach?').

jak już wspomniałam, ognisko było urodzinowe, więc wypadało przynieść jakiś prezent. Jubilatka podobno lubi kaktusy, więc kaktus został nabyty, ale należało go jeszcze ubrać tak, żeby wpasował się w temat imprezy. w tym miejscu przedstawiam Zbigniewa:

charakteryzacja Zbigniewa (również tworzona w lesie, z tym, że już w innym lesie. dzień był ładny i udało się połączyć przyjemne z innym przyjemnym pożytecznym).

Gorsi Bracia Zbigniewa, czyli produkty uboczne jego narodzin

a tu już w drodze na imprezę - jedziemy ze Zbigniewem metrem.

dojazdów ciąg dalszy (bo Młociny to taki koniec świata, że trzeba się wlec metrem, trzema autobusami, promem i dorożką) - ze Zbigniewem i Tadeuszem przystrojonym w moje urodzinowe boa (którego zresztą nie oddał mi do tej pory - podejrzewam, że po prostu tak bardzo Mu się spodobało, że teraz zakłada je codziennie do pracy).

już na miejscu - obdarowana, obdarowujące i Zbigniew.

Jubilat(ka) z mężczyzną/kobietą

ja w pełnej krasie

dupy

więcej dup.

p.s. a potem było inne ognisko, w innym lesie, i też narysowałam mapę. gdyby ktoś, kto kiedyś będzie czytał tego bloga chciał się akurat dowiedzieć, jak dotrzeć na ognisko w Lesie Kabackim, służę pomocą:

chyba rzucę pracę nauczyciela i zostanę kartografem, bo tak mi świetnie idzie z tymi mapami.

wtorek, 3 kwietnia 2012

dłubanie

przy okazji sprzątania (o którym więcej opowiadam niż faktycznie się nim zajmuję) stwierdziłam, że pozbywam się wszystich moich ręcznorobótkowych klamotów, bo przecież szkoda na takie zabawy czasu. klamoty już były naszykowane w reklamówce do oddania komuś, kiedy znalazłam w internetach to. haft krzyżykowy jest najbardziej pedalskim zajęciem wszech czasów, no ale tam tego.

a jak już te tematy, to mogę przy okazji coś, co przydarzyło mi się wyprodukować chyba dobre dwa lata temu, a co jakimś cudem nigdy tutaj nie trafiło - skarpetkornica (czyli taki podwodny odpowiednik sock monkey):

p.s. przy okazji tego samego sprzątania postanowiłam raz na zawsze skończyć z problemem 'gdzie jest drugi kolczyk?!' i kupiłam wieszak do kolczyków. nie, żeby to kogoś miało szczególnie interesować, ale macki i dinozaury wyglądają w mojej osobistej opinii przeepicko, więc wkleję zdjęcie (a że fajne książki są w tle to jeszcze inna sprawa).

środa, 2 marca 2011

śląskie obrazki

gdyż ponieważ w ramach ferii zahaczyłam też o Mysłowice i kawałek Katowic.

na katowickim dworcu (czy raczej na tym, co z niego zostało)

parking dla psów

dzieła niespełnionego mysłowickiego poety

Kasia i Szmateksowy Nabytek

różowy, modelinowy jednorożec (autorstwa Pani ze zdjęcia wyżej).

niedziela, 31 stycznia 2010

plastelina

jakiś czas temu jedna z moich uczennic przyniosła na lekcję pudełko plastelinopodobnej masy, która miała nam ponoć służyć jako pomoc dydaktyczna (i fakt faktem, służyła. przez połowę zajęć lepiłyśmy z niej ślimaki, zastanawiając się który z nich to slug a który slime). sama masa, znacznie lżejsza od plasteliny, odbijająca się od ścian i w konsystencji nieco podobna do gumki chlebowej, spodobała mi się na tyle, że zaczęłam jej szukać po sklepach - przez długi czas, niestety, bezowocnie. dopiero ostatnio udało mi się zdobyć opakowanie, które od tamtej pory zajmuje stałe miejsce w moim plecaku, służąc za rozrywkę w kawiarniach i innych tego typu miejscach publicznych. poniżej - macki z Coffee Heaven w Złotych Tarasach.

wtorek, 8 września 2009

modelina

(przy okazji i bez związku z przedstawioną powyżej sztókom pozwolę sobie jeszcze polecić to, bo kto nie kocha cudownie pedalskich lat osiemdziesiątych?)

niedziela, 22 lutego 2009

o ożywianiu przedmiotów martwych

jak łatwo się domyślić po jednej z ostatnich notek, niedawno zajęłam się tym jakże kobiecym zajęciem, jakim jest praca twórcza (póki co raczej odtwórcza, fakt faktem) z wykorzystaniem igły i nitki. pod wpływem wspomnianego zajęcia naszła mnie pewna refleksja: otóż biorę sobie dwie, niekoniecznie równe, szmatki, zszywam je za sobą (niekoniecznie równo) i przyszywam dowolną ilość (lecz jednak najczęściej dwie sztuki) koralików czy tam guzików, zwykle ciemnych. poduszka ma oczy. poduszka żyje - bo do dowolnego przedmiotu nieożywionego wystarczy dodać cokolwiek choć odrobinę oczopodobnego, by ów nieożywiony przedmiot nabrał cech istoty żywej.

po ożywieniu poduszki głodnieję i idę do kuchni. odkrawam kromkę chleba, smaruję masłem, przykrywam plasterkiem sera. krytycznym okiem przyglądam się dziełu i po krótkim namyśle ponownie otwieram lodówkę, wyjmując z niej słoik czarnych oliwek. wyciągam dwie, nabijam na wykałaczki, wbijam w kanapkę. kanapka ma oczy - kanapka żyje. kanapka patrzy na mnie błagalnym, psim wzrokiem i zdaje się mówić "nie jedz mnie". delektuję się chwilą i z tym większą satysfakcją odgryzam pierwszy kęs. jestem nieludzka. jutro zajmę się ożywianiem brudnych skarpet, a potem cisnę je do pralki i będę patrzeć, jak braknie im tlenu i bezwładnie walą głowami (bo coś, co ma oczy, musi mieć też głowę albo po prostu jakiś organ z oczami, który umownie można nazwać głową) w drzwiczki podczas wirowania na najwyższych obrotach.

(a jak dorosnę, zostanę prawdziwym nekromantą. nekrofilem. nekrologiem. erm. albo nauczycielem angielskiego, na to się póki co w zasadzie najbardziej zanosi. na jedno wychodzi, ja przecież bardzo bardzo nie lubię dzieci.)

poniedziałek, 16 lutego 2009

notka samochwalcza

jak by nie patrzeć - obdarzeni cnotą skromności nie zakładają blogów. ja osobiście chciałam się pochwalić pierwszym (i jedynym takim, którym można się pochwalić) efektem zimowoferyjnej, jednoosobowej inicjatywy pod hasłem "oswajamy igłę i nitkę". oto mam zaszczyt przedstawić Wam mięciutkiego, milutkiego i ciepłego jak ludzka wątroba Przedwiecznego własnej roboty. Napisałabym, że oddam w dobre ręce jakiegoś smacznego kultysty, ale już oddany - i całe szczęście, bo przez te kilka dni, kiedy u mnie mieszkał, niespodziewane zniknięcia najbliższych sąsiadów (a pies ich drapał, nie lubię moich sąsiadów) zaczęły już wzbudzać podejrzenia.

teraz mam ponoć wyprodukować jeszcze pluszowego Dagona z monolitem - też koniecznie pluszowym, "żeby Cthulhu nie stała się krzywda, kiedy Dagon będzie go bił po głowie."

bonusowo, z cyklu V. gorąco poleca - ta strona. chcę coś stamtąd. cokolwiek. (a w zasadzie to niemal cokolwiek, bo nie lubię Gwiezdnych Wojen.)
statystyka